زير هر آسمان که قدم بگذاری،
شب رخوت ترديد
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌در حسرت نوازشی که روشنی فردا را انتظارنکشد
يا به‌وقت سرخوشی و رهايی
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌دست‌به‌دستِ لذتی نامفهوم
ميان هر کوچه
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌- که راه گم‌کرده‌باشی-
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌در هر شهر
ديواری هست
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌- حتماً هست-
پسِ آن، يادگاری از زمان‌های نه‌چندان دور آويزان
آن‌طرف‌تر، يک صندلی گوش سپرده به درددل‌های چراغ
پای پنجره، ديوار تکيه‌داده به بالش تنهايی صاحب‌خانه
و پرده‌ها به انتظار
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌تا قوری چای روز را آغاز کند.
اين خلوت جمع‌وجور،
‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌امپراتوریِ استکانِ عزيز‌کرده هم که باشد
دل‌خوشی‌اش اين است که:
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌«دو استکان چای را
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌از ميان هزار جنگ خونين به سلامت بگذرانم
‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌تا...»