از بعدِ پافنگِ تنگِ‌غروبِ اجباری که بیخ ریسمانِ پرچم را می‌گرفتند، می‌کشیدند پایین... یک‌ غم بیاتی تهِ دلِ آدم عربده می‌کِشید که بود تا خودِ برپا و پیش‌فنگِ فردا. بلانسبت پنداری ماتم اولِ بی‌پدری.
دودآلات همه‌رقمش موقوف؛ بدخُلقی همه‌مدلش محبس. میراثِ کدام شیرناپاک‌خورده‌ای بوده خدمت... پیدا نیست. خُناقِ راهِ گلومان که بالا می‌گرفت، از سر دیوار بی‌خاردار و بپّایِ مستراح می‌پریدیم، کورمال‌کورمال می‌خزیدیم تا روشنایِ دِه. فی ِ دوبله دونخ «هما» می‌گرفتیم رفع خماری؛ به‌مکافات برمی‌گشتیم.
تَرک‌مان شده بود آخری‌ها. نمی‌کشیدیم... تا کاغذِ خدابیامرز خان‌دایی. نیم‌چارک حدیث و روایت قالب‌مان‌ کرده بود و نصّ ِ مُصحفِ شریف... بل‌که وسطش دست‌گیرمان بشود ننه‌مان مرده؛ منتها قال‌الباقر علیه‌السلام: «بزرگی ِ آدمی‌زاد از بزرگ‌تری سواست، بسته به صبر». شاید هم قال‌الصادق.
خورده بود به عیدِ رمضان. محلی‌ها را روانه کرده بودند پی ِ اهل‌وعیال؛ ما مانده بودیم و ماتم اولِ بی‌مادری. از سر دیوار بی‌خاردار و بپّای مستراح پریدیم، خزیدیم چهارنخ «هما» گرفتیم. دونخش هم دادیم به پسر علی‌اکبرخانِ سلمانی که با ما هم‌دوره بود و خبر کرده بودند نامزدش اولِ ماهِ‌مبارک با قاسم‌شان ریخته‌روهم، حالا هم افتاده کنج مریض‌خانه، روزی سه‌بار خونابه قِی می‌کند. خودمان هم از خوفِ عافیتِ دود مچاله‌شدیم سوراخی ِ گربه‌رویِ پشت آسایشگاه... فاتحه‌خوانی.
کلّهم مرخصی تعطیل بود تا رفته‌ها برگردند. عجز و لابه هم کارگر نبود. مصیبت نبینی. دوروز چی کشیدیم بماند. روز سیّم فرمانده گردان‌مان درآمد که جمع‌کن چهل‌وهشت ساعت برو، برگرد. به‌ این برکت همان‌موقع به پسر علی‌اکبرخان گفتیم آدرس و نشانِ مریض‌خانه‌ی عیالت را بنویس، پرس‌وجو کنیم شاید دستِ خودت خط‌خورده، دخلی به قاسم مادرمرده نداشته باشد. گفت قاسم از اولش هم خاطر پری را می‌خواست. ما نجابت می‌کردیم عارض نمی‌شدیم.
جمع‌کردیم که ظهر با مینی‌بوس ِ غذایِ پادگان تا جاده برسیم، از آن‌جا هم گذری ماشین‌بشینیم بیاییم تهران. پیغام دادند فرمانده‌گردان خواستدت. دفتر شرف‌یاب شدیم، گفت عجالتاً دوروز انفرادی، تا بعدِ تعطیلی خودِ تیمسار تکلیف‌تان را معلوم کند. دونخ «هما» هم دستش بود. ظهرش پسر علی‌اکبرخانِ سلمانی با مینی‌بوس تا جاده رفت... چهل‌وهشت ساعته برگردد.