يك مجموعه داستان كوتاه(1) بود توي كتابخانه پدربزرگت كه من ديروز دزديدمش.
از توي قفسه كنار در. رديف دوم از پايين.
همانطور نحيف ايستاده بود بين "وضعيت آخر" و "ماندن در وضعيت آخر"
كه اتفاقا هر دو را هم اسماعيل خان براي "دوست و همقطار ديرين" اش امضا كرده بود
براي اينكه چيزي دزديده باشم از كتابخانه پدربزرگت.
از كتابخانه تو در واقع. توي كمتر از 4-5 ماه با اين حال و روزش كه من ميبينم.
تا وقتي برگشتي براي مراسم تدفين و ختم، يك روز سرزده بيايم براي برگرداندن امانت آقا جانت كه نور به قبرش ببارد و اينها. بعد هم كمي پا سفت كنم و آنقدر همه چيز را به هم ببافم بلكه يادت آمد بچه‌تر كه بوديم چه قول و قرارهايي با هم گذاشته بوديم. اگر هم كل كشتي را به نامم نميكردي يكي دو بار ميگذاشتي مجاني قايق سواري كنم. نميگذاشتي؟
----------
توي داستان چهارم(2) يكي از اينها كه كله شان را ميكنند توي دهان ببر و پلنگ تا مردم كف بزنند داشت دور دنيا را با خوشي ميگشت. داستان اینطوری تمام شد که جانور سر یارو را توی تهران - آن شهر کثیف و زشت - کند. بی هیچ توضیح اضافی
---------
بعد يك دفعه دوزاريم افتاد.

فهميدم آقا جانت وقتي آن يك خط را خوانده يك كمي رفته توي خودش.
فردايش رفته نصف تهران را گشته، ديده واقعا چقدر زشت است شهر. چقدر خاكستري زياد شده. چقدر آدمها ميخواهند بزنند همديگر را نيست و نابود كنند. چقدر ساختمانها كج شده اند. نشسته با خودش خلوت كرده، ديده تهران هر چه باشد و نباشد زشت است. آنقدر زشت كه شير و پلنگ را هم ديوانه ميكند چه برسد به تخم و تركه خودش. رفته پيش مادربزرگت راضيش كرده كه پسرشان را بفرستند يك جاي بهتر. چه ميدانسته بدبخت كه اگر ببر بخواهد سر آدم را بخورد بي برو برگرد ميخورد. حالا ببر يا آن جوان عرب مو فرفري كه يك شب مست كرد و به اولين دختر بلوندي كه ديد يكي از اين پيشنهادها داد. به پدربزرگت چه كه دختر، مادر تو از آب در آمد. يا به پدربزرگت چه كه پدرت غيرتي شد؟ به او چه كه چاقو، سر را گوش تا گوش ميبرد؟  گيرم مادربزرگت هيچوقت پدربزرگت را نبخشيد. به درك
--------
تهران ولي ديگر مثل زمان پدربزرگت نيست. زشت تر شده. خيلي بيشتر. گشاد و دراز و بي قواره. همه چيز كج. آدمها وحشي. آنقدر كه ببرها كله شان را دو دستي چسبيده اند رفتنه اند كز كرده اند گوشه باغ وحش نصفه نيمه شهر. اصلا براي همين دو تا يكي پله ها را آمدم پايين. هر چه تاكسي و اتوبوس رو به شمال ميرفت سوار شدم تا رسيدم خانه پدربزرگت. اين يك دفعه نه براي خر فهم كردن فرق جمله شرطي نوع دوم و سوم به دختر عمه گوساله ات كه او هم زود يتيم شد مثل خودت. براي دزديدن همين كتابي كه حالا شده قوز بالا قوز.
-------
مادرت را ولي هيچوقت نفهميدم.
يادت هست همه آن دفعه هايي كه برايم تعريف كردي با چه بدبختي دستت را گرفته آمده اينور دنيا؟ فقط هم به اميد يك آدرس روي پاكت يكي از نامه هاي آقا جانت براي پسرش كه هنوز نميدانسته نميتواند از زير آن همه خاك نامه بخواند. همه آن دفعه ها من زل زده بودم به لبهاي غنچه ات كه تند تند تكان ميخورد و فارسي و يك زبان خارجي ديگر قاطي از آن بيرون مي آمد.
--------

بعد دوزاريم بيشتر فرو رفت

فهميدم آن روز كه من چشم گذاشتم و تو رفتي يك سوراخ جديد پيدا كني چه شده.
حتما فكر كرده اي پسر شوفر آقا جانت از كجا ميفهمد رفته اي توي كتابخانه؟.درست هم فكر كرده بودي خب.بعد هم حتما كز كرده اي جلوي قفسه كنار در،يك كتاب را شانسي در آورده اي نگاه كني از روي بي حوصلگي.با انگليسي ناقصت خوانده اي آن يك جمله را و تو هم فهميدي اوضاع از چه قرار است.

وگرنه چرا يك دفعه اين همه اصرار كه تهران را دوست نداري. يعني چه كه اين همه كوچه پس كوچه با اين همه ساختمان متروكه كه سر ريز ميكنند توي تجريش حالت را به هم ميزند؟

 زيادOآنقدر گفتي تا راضي شدند پستت كنند پيش فاميل دور مادربزرگت. توي يك شهري كه
 هاي معمولي تازه. از اينها كه بالا و پايينشان هزار تا نقطه دارد.Oداشت. نه از اين
-------
تابستان 4 سال پيش كه برگشتي براي ختم مادربزرگت، من را يادت نمي آمد.
حق هم داشتي.
آدم وقتي توي تهران وول ميخورد دو برابر پير ميشود. خاكستري ميماسد به تن آدم. آدم هم كج ميشود مثل بقيه چيزها. تو اسمش را بگذار قوز. هر چند دقيقه يك بار هم يك سيخونك بزن به من كه صاف شو.قول هم بده دفعه ديگر كه آمدي برايم قوزبند مي آوري.
-------
وقتي داشتند مادربزرگت را ميچپاندند آن تو خيره مانده بودي به آن همه گودال كه جا به جا و بي سليقه كنده بودند تا با بدبخت هايي مثل من پرشان كنند.هر از گاهي هم زير چشمي 5 گودال آن طرف تر را مي پاييدي ببيني چطور يك گوني سفيد گنده را همانطور كج مي تپاندند زير خاك.شايد به فكر پدرت افتاده بودي.يا به فكر قبرش كه يك مجسمه عجيب دارد بالايش. لاي آن همه درخت و گل و بوته.

بعد حتما يك نفس راحت كشيده اي. فهميده اي زودتر از آن كه تا آخر دنيا، پيچت كنند به زمين سفت تهران، فرار كرده اي از اين همه گودال و مرده هاي كج و زنده هاي معوچ كه نصف حواسشان پيش خاك كردن زن و بچه شان است نصف ديگرش پيش موهاي زرد تو كه بي دقت، از زير شال سياهت ريخته بيرون.
-------
حال آن پدر پدرسگت چطور است؟
هنوز هم مي آيد به خوابت اسمت را صدا كند؟
من مانده ام پدرت با اين همه كمالات نميتوانست يك اسم خاص تر برايت پيدا كند؟ يك اسمي كه نشود گذاشت روي كوچه و خيابان و بقالي و داروخانه. نميدانست وقتي برگردي شهر خودت با سگهايت بازي كني، كار من ميشود گز كردن خيابانهاي تهران؟
------
بعد دوزاريم رسيد به ته چاه
هر چقدر هم زور زد پايين تر نتوانست برود
فهميدم كسي هست كه شبها مي آيد خيابانهاي تهران را خط كشي ميكند
با اين رنگها كه نه من ميبينم نه تو
تهران را كرده بزرگترين صفحه شطرنج دنيا با چند ميليون اسب و فيل و الاغ.
آدم هر چقدر هم اين در و آن در بزند براي فرار، شب بايد برگردد توي خانه خودش، طوري كه پايش هم روي خط نباشد تا صبح همانجا بماند بلكه وقتي همه جا شلوغ شد، بتواند ال شكل و مستقيم و اريب چند خانه اينطرف آن طرف تر برود.
------
خلاصه این اوضاع ماست. هر چند روز یک بار لای همه بدبختیهای جور و واجور میزنم توی خیابانها. تقاطع ها را یکی در میان چپ و راست میپیچم تا ببینم اسمت را کسی گذاشته روی خیابانی، کوچه ای، مغازه ای، خانه ای، سنگی، درختی يا نه.

تا امروز هم 8 خيابان، 5 كوچه، 2 رستوران، 3 كافي شاپ، 4 گل فروشي و يك بن بست پيدا كرده ام، هم اسم تو. اين بن بست آخري را امروز صبح نزديك لاله زار ديدم. ته كوچه يك در بود به قاعده نصف قد تو. يكي، معلوم نيست چند سال پيش، برداشته بود با ذغالي، چيزي روي در نوشته بود: "فروشي- 627379 " گفتم شايد آنجا، آخر تهران است.  شايد اگر در را باز ميكردي، ميديدي يك جاي ديگر شروع شد با آدمها و ساختمانهاي صاف تر.رفتم چكشي، بيلي پيدا كنم قفل روي در را بشكنم ببينم چه خبر است بيرون اين جزيره بدبختي، ديدم با تتمه همان ذغال، به سبك نقاشيهاي روي ديوار غارها و به همان اندازه بچگانه، زير قفل زنگ زده روي در، آدمي را نقاشي كرده اند كه كله اش را گذاشته توي دهان نصفه باز يك ببر گنده.

---

(1)    British and American Short Stories به همين عامي كه ميبيني. مثل اسم خودت. باور ميكني؟
(2)    The Barber’s Uncle by William Saroyan

من هم کلی کوچه و رستوران و خیابون و بن بست می شناسم، برای چند تا اسم مختلف... بیشتر از همه هم بن بست email | website

چند سالی هست ... یادم نمیاد چطوری ، ولی با وبلاگت ( استامینوفن ) آشنا شدم ... سالی یه بار پیش میاد که تقریبا همه مطالب رو از اول یه بار میخونم ... :دی خوشحالم که اینجا هم مینویسی ... موفق باشی. email | website

شاهکاره. واقعن فوق‌العاده‌است. email | website

دوزاری ما رو هم انداختی ته چاه. email | website

من میدونم! اپیدمی شده این :"شهر چقدر وحشی شده"/ ! email | website

یادم می آید که استامینوفن را شایان معرفی کرد. پر از تک مضراب های زیبا ... داستانت عالی بود، مثل همیشه پیچ در پیچ و وهم آور. موفق باشی. email | website

قالیچه پرنده ای که ملکه خیال منو تا انتهای همون بن بست تهران کشوند. با همون طعم گس دهن جمع کن که میخواستی. حس کردم چقدر آشغالم که سر مراسم خاکسپاری اونجوری زیر چشمی دختر داییمو دید میزدم.. سلولهای خاکستری مخم لرزید از اینکه خواهرم توی دستور زبان انقدر شله... اعصاب بهم ریخت که این بچه مف مفو که باباشو ذله میکردم اینجوری توهم میزده... و غلط کرد که به دختر داییم خیاله کج داره. email | website

یه چیزی رو می دونین جناب استامینوفن... این شهر مرده مثل مردماش مثل خداش...اینجا همونجایی که مرده ها رو توش می زارن.. همون شهر خاکستری و زیر زمینی... پر از سگ های دروازه جهنم...و مار غاشیه...و پر از صدای ضجه... email | website

................ .............................سلامهای مرا بپذیر .....................چرا که بارها آمده ام و نتوانستم برایت چیزی بگذارم ............از دست تو در متنی افتاده ام که به من نمی اید ................سر درد تو به درد سرهای من اضافه شده است .......................تسکینم نمی دهد .................دین ......................کدیین. email | website

ظهراومدمخوندمالاننصفهشبدوبارهخوندمودلممیخوادبازبخونم بعدازخوندناوننوشتههایچندخطیتخوندنایننوشتههایاینهمهخطیتاونماینطورنااراموببروموهایبلونداینجامیخواستمسهنقطهبذارماینکیبوردنمیذارهتوسهنقطهبخون email | website

برای استامینوفن میشه چیزی نوشت!!!!!وای ی ی چه توهمی!!! email | website

سلام. خوشحالم بالاخره فرصت کامنت گذاشتن دادی. با نوشته هات خیلی حال میکنم. اگرچه خیلیهاشو درک نمیکنم. مال دنیای من نیست. ولی یه چیزی داره که خیلی جذبم میکنه. منو یاد رومن گاری میندازه. موفق باشی. email | website

به اندازه تمام دفعه هائی که امدم بلاگت و لذت بردمممنون.قلمت می ستایم email | website

سلام .خیلی باحالییییییییییی email | website

همیشه به وبلاگت سر میزنم و خیلی خوشم میاد. خوشحالم که فرصت ابراز احساسات به خواننده هات دادی بالاخره!! email | website

بلاگ استامینوفن رو بسیار دوست دارم.هر چند وقت یه بار میام سر میزنم به امید یه پست جدید.کم کار شدی استاد. email | website

یه داستان کوتاه خیلی خوندنی و تودل برو .. مرسی :) email | website

بعد از دو سال و خورده ای که کلی حرف روی دلت می مونه خیلی سخته حرف زدن عادت کرده بودم به سکوت با تو اینجوری راحت تر بود خوب چرتم رو پاره کردی قرص خواب بی اثر اعتیاد آور email | website

سلام فرشید، استامینوفن، یا هرکس که می خواهی. امیدوارم در طی چندسالی که استامینوفن را می نوشتی دغده های آشنایت اندکی ته نشین شده باشند، باور کن نثر خاص خودت را پیدا کرده ای، این از همه چیز مهمتر است. بعضی اوقات افراد نمی دانند از چه چیز یک نوشته لذت می برند: پیام، فرم، ارجاعها... اما مطمئن هستم که هیچ چیز مهمتر از نثر یک نویسنده نیست، دید واقع گرایانه شما که چاشنی طنز فوق العاده ای دارد با آن فضاسازی سیاه و سفید لحظه ها بسیار هماهنگ است و هیچکدام از دیگری پیشی نمی گیرد و یا دیگری را پایین نمی آورد. خلاصه اینکه همیشه فکر کرده ام شما به راحتی می توانید یک داستان نویس خوب باشید تا یک وبلاگ نویس. و امیدوارم فرشید عزیز این فرصت را هم به خودش بدهد و هم علاقمندانش که قلم او را در عرصه جدی تری ببینند. باشید. email | website

من هم مدتیست باورم دارم که شایسته توست که به آنچه آقا فرهاد میگوید بپردازی. email | website

الا.. کومو استاس؟ hola ...como estas? email | website

دوستی داشتی که 10-12 روز دیگر سال وفاتش است. آدم تنهایی نبود بدبخت, ولی تنهایی رو برات خیلی جالب تعریف کرده بود. ازخوندن اون مطلب در وبلاگت, یه طورایی خشک شدم, آخرش هم نفهمیدم چرا سعی می کرد تنهایی انتخابش کنه... email | website

نوشته هاتو از سه سال پیش به اینور بخون. پیر شدی نه؟ دندونات ریخته؟ email | website

سلام وای باورم نمیشه! این شما هستید. email | website

اّاااااا فکر کن کامنت واسه استامینوفن ااااااااا یعنی میشه اااااااااااا چه توهمی ااااااااااااااا ااااااااااااااااا email | website

ساقیا آمدن عید مبارک بادت email | website

می دونی من چند ساله وبلاگ استومینوفنت می خوندم؟همه ی آرشیوت حفظ حفظم انقدر حال می کردم که هر کسی وبلاگت نمی خوند.اولا خیلی شیطون بودی (آی هزارمین نفری که داری به اینجا سر میزنی .... ) :دی email | website

سلام.. بالاخره بعد از چند سال بی خبری با اومدن به اینجا کاشف به عمل اومد که شما از عناصر ذکور هستید! حدس می زدم ولی بعضی از نوشته ها تون دو پهلو بود.. قربان تبریک می گم..نه به خاطر وبلاگ خوب و قلم بودارتون! بلکه به خاطر حل یکی از علامت سوال های افرادی بیشمار.. (ایمیل قابل استناد نمی باشد!) واسه خواندنش ئوباره می آیم..رسم و رسومات رو به خاطر بیار و دید رو پس بده(بازدید)جالبه عکسالعمل رندت رو ببینم..چون همیشه عمل داشتی(نه اون نه..منظورم عمل نوشتنه)..حالا نوبت عکس العمله! email | website

جریان اینه که از وقتی یادمه هر وقت استامینوفن می خورم خوابم میگیره ... اما تو این مدت استامینوفن تو خواب و از سرم می پرونه ... همیشه ! قلمت جاوید ! email | website

زوری!!! email | website

یادت هست برایت میل زدم که تلخ بنویس؟! جواب که ندادی گفتم از آن نویسنده های افاده ای هستی که هیچ کس را به هیچ کجات نمی گیری .. اما باز این دلیل نشد یواشکی و با غرولند نیایم و بلاگ کوفتی ات را چک نکنم .. بلاگی که معتادش شده بودم .. نوشتم اینجا تا به خاطر این همه کلمه که این سالها نذر ما کردی تشکر کنم ازت .. دستت درست . email | website

تو فوق العاده یی..هیچ کس نثر تو و طنز تورو نداره..بدون اغراق میگم...نوشته های هیچکس مث تو به من یه حال خاصی نمیده...همیشه موفق باشی... email | website

چقدم که همه دوست دارنت.. email | website

سلام آقای استامینوفن. بالاخره ما هم دوباره ی اجازه حضور یافتیم. دقیقا اون روزی رو که قسمت نظرات رو از وبلاگت حذف کردی یادمه, یادمه همه خیلی چرت و پرت برات می نوشتند, تو هم احتمالا تحملت تموم شد. بعد پیش خودم فکر کردم درسته که تو آدم عجیبی هستی ولی چطور می تونی نفس وبلاگ نوشتن رو از بین ببری , چون همه می دونن که می نویسن فقط و فقط برای اینکه ببینند چند تا آدم می خوننشون... ولی تو زدی زیر همه چیز. به هر حال خیلی خوشحالم که می تونم یه بار دیگه بهت بگم : از تو فقط یه دونه هست . تو فوق العاده ای email | website

چه کردی رفیق email | website

احتمالا استامینوفن بی خطرترین قرص دنیاست هر چن تاش و که بندازی بالا احتمالا جونت در نمی آد اما تو از استامینوفن قویتری سریع آدم و می گیری email | website

ببین حرف نداری ، هزار سال بود نخونده بودمت ، همین الان داشتم آستامینوفن لعنتیت رو بعد از مدتها میخوندم از یک لینک دیگه اومدم اینجا ، نه مثل اینکه امشب تا مارو .... بیخیال نمیشی لطفا بهانه لباس بیمارستان و پرستار رو دیگه نیار و بیشتر بنویس... دوست عزیز .... که مارو ... :) email | website

سلام اومده بودم یه قرص استامینوفن بخورم که آدرس اینجا رو دیدم تو لاگت تو شاهکاریخیلی وقت بود که دلم می خواست ببینم چه ریختی هستی email | website

فوق العاده بود، فقط همین. نه یه چیز دیگه، ولش کن اصلا چه فرقی می کنه. همون که تو می گی email | website

به خاطر تمام فضاهای خاص و توهم های خاص تری که تو وبلاگت به من دادی ممنون جدی تر و فراتر از وبلاگ نویسی نوشتن رو دنبال کن خودت هم میدونی که میتونی و این ماله توست شاید تنها چیزی که داری تمام پست های وبلاگت رو تو این چند سال چند بار از اول تا آخر خوندم. رشدت و بزرگ شدن نوشتن هات کاملا مشخصه فقط بنویس email | website

فرشید تو باید کتاب بدی بیرون لامصب، کدوم الاغی مثل تو میتونه اینجور آدمو خمار کنه؟ email | website

واقعا عالی بود . همون طور که می شد انتظار داشت. ادامه بده مرد. email | website

روی مهد کودک هم میشود گذاشت آن اسم کذا را. ممنون. لذت بردیم. email | website

...و بی جنبگی من، وقتی که فرصت کامنت گذاشتن میذاری... email | website

یه دفعه ای میل زدم بهت که بوق بود از قرار. فوق العاده ای! همین. email | website

استامینوفن کدئین کوچولو! email | website

سلام حس نعشگی خوردن هزاران استامینوفن رو دارم وقتی که برای اولین بار میتونم بهت بگم خیلی باحالی.... email | website

سلام یه سوال ! چرا وبلاگ اصلیت نظر دهی نداره ؟ آدم سولش میگیره اما جایی نیست ازش بپرسی ! email | website

یه روز هوس می کنی یه وبلاگ پر قدمت رو... از اولین سنگ بنا تا تهش بخوری...!!! فقط برای اینکه دلت ضعف نره..! email | website

تازه 3 ماهي هست وبلاگت رو ميخونم. نوشته هات مزه ي خاصي داره. مزه اي شبيه به مزه ي خرمالو . يا شايد هم يه سيب نارس . email | website

من مثل این همه دوستایی که داری خیلی وقت نیست که وبلاگتو می خونم... اسمت رو خیلی دیدم... خیلی جاها... شاید یه وقتایی هم خونده باشم... ولی نه مثل حالا... داشتم آرشیو وبلاگ خودتو می خوندم که به این جا رسیدم... قشنگ بود... چسبید... مثل کتاب \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"بار دیگر شهری که دوست می دارم\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\" ... email | website

اون روزی ک آدرس داده بودی هفت صب تو میرداماد صد قدم ب راست. سر کوچه واقعن رفته بودی ی ی!!! آخ اگه بلاگتو زودتر دیده بودم email | website