رقص در نیمه ی اردیبهشت
(برای پدر ِ پدرم)
لک لک های موقر سپید
ایستاده به خواب رفتند
آن گاه که تو
از خانه تا گورستان
با شانه های شکسته ات
بر دست های خمیده ی سنگینمان
چرخ می زدی
لک لک های موقر سپید
ایستاده به خواب رفتند
آن گاه که تو
از خانه تا گورستان
با شانه های شکسته ات
بر دست های خمیده ی سنگینمان
چرخ می زدی