میرزا پیکوفسکی
هزارتوی سال سوم
عادت این است برای چند سالگی یک چنین تحفههایی مفصل بنویسند که چه شد و چرا شد و چهطور قرار است بشود. این ردیف چهها در هزارتو نامعلومتر از آن است که بخواهیم چندین صفحه برایشان سیاه کنیم و وقت خلقالله را بگیریم. همهچیز این هزارتوی پیچدرپیچ عیان است و خود کارش بیان تمام نهان و ذاتش است. هزارتویمان دو ساله شده است، شاید کمی به شوخی، کمی به جدی در «تنهایی» دو ساله شد. با باقی هزارتوئیان پراکنده در گوشههای دنیا این دو سالگی را جشن میگیریم. از همدیگر تشکر میکنیم که دوام آوردیم، نه در مقابل باد و باران و روزگار، در مقابل خودمان، دوام آوردن در مقابل تمام دلسردیها و ناامیدیهای خودمان. تشکر میکنیم که حوصله به خرج دادیم، حوصلهی وقت گذاشتن برای یک دلمشغولی، یک دغدغه، یک مجله که اگر نباشد هم جای زمین و آسمان عوض نمیشود؛ ولی باز همهی ما هزارتوئیان فکر کردیم باشد بهتر است. هزارتو طی این دو سال زیاد تغییر کرده است. گمان نمیبریم کسی از پویایی هزارتو دلگیر باشد، انگار این جنب و جوش و کم و زیاد شدن آدمها در هزارتو بدل به یک رسم شده است در هزارتو، کاروانسرایی برای کلمات و راویانش که میگویند و میشنوند و میگذرند. در کاروانسرا مقصدها متفاوت است، از آن رو هنوز هم در هزارتو هدف فتح جهان نیست، اینجا هنوز اطمینانی بر تکرو بودن حقیقت نیست. هنوز حرف باید زد و شنید، هنوز هزارتوئیان سرگردانند در پیچ و خم خود و دیگران. برای همین هزارتوی سال سوم قرار نیست چندان تفاوتی با قبل داشته باشد، شاید اگر بتوانیم کمی پختهتر، کمی خواندنیتر، کمی رنگینتر. هزارتو در این سال سوم ممکن است همان بماند، ممکن است همان نماند، هر چه که هزارتوئیان بگویند، هزارتو همان میشود.