دل سگ/ میخائیل بولگاکف – ترجمه مهدی غبرایی
کتابسرای تندیس/ چاپ سوم ۱۳۸۵

داستانی هجوآمیز درباره‌ی سگی که در اثر آزمایشات پروفسور"فیلیپ فیلیپوویچ" کم‌کم تبدیل به انسان می‌شود.
خلق این داستان٬ در دوره‌ای است که بولگاکف برای روزنامه‌ها مقاله و داستان‌های طنز‌آمیز می‌نوشت.
داستان٬ از یک جنبه ماجرای مضحک و سرگرم‌کننده‌ای است که شرایط و ناهنجاری‌های زندگی مسکو در دهه‌ی بیست را دست می‌اندازد؛ و از طرفی معنایی ژرف‌تر دارد : بولگاکف این "سگ" را تمثیلی از مردم روسیه گرفته و در این داستان درواقع دارد درباره‌ی انقلاب روسیه حرف‌ می‌زند.
پرفسور عمل پیوند دشواری را که برای تبدیل سگ به انسان لازم است انجام می‌دهد: پیوند عمل قلب انسان به یک سگ. در ادامه٬ این جانورخوی درمان‌ناپذیر چنان عرصه را بر خود او تنگ می‌کند که پرفسور روند معکوس درپیش‌گرفته و این "انسان نوین" را دوباره به "سگ" مبدل می‌سازد.
بولگاکف در این داستان٬ نظریات تلخ خود را درباره‌ی انقلابیونی که به اشتباه خود پی می‌برند٬ بیان می‌کند: روشنفکر روسی که مبنای انقلاب را گذاشت٬ خود محکوم به تن دادن به حکومتی است که توسط مردمانی اداره می‌شود که سرشتشان توسط خود او تغییر یافته٬ انسان‌هایی که تفویض قدرت به آن‌ها فاجعه‌بار خواهد بود. با این تفاوت که دیگر نمی‌توان تاریخ را به عقب برگرداند.
این داستان یکی از بهترین مثال‌های شگرد "رئالیسم خیال‌پردازانه‌"ی بولگاکف است٬ با همان سرشت غیرعادی آزاردهنده‌ی خاص او٬ و عقاید بی‌تناسبی که در قالب روایتی بی‌پیرایه و خالی از احساس جلوه‌گر می‌کند.

نجيب محفوظ
داستان شرح حال مردي ميانسال و مرفه است كه دچار سرگشتگي شديدي نسبت به روند زندگي‌اش و روزمرگي حاكم بر آن شده است. شرح حال "عمر"، شرح حال مردان و زنان بسياري است كه دير يا زود از نظام سازمان يافته و ناپوياي زندگي‌شان خسته يا آزرده مي شوند و هوس و روياي هيجانات جواني يك بار ديگر در سرشان مي‌چرخد. از اتفاق بسياري از اين سرگشتگان در كار و زندگي خانوادگي خود موفقند و "عمر" قهرمان داستان "گدا" نيز يكي از همين انسان‌هاي موفق اما ناراضي است. نويسنده بدون هيچ قضاوتي "عمر"‌ را وارد ماجراهايي پرهزينه و دردسرساز مي كند تا به ميل خودش براي بازيابي هيجان و اشتياق در زندگي خود ريسك كند و كل ماجراي كتاب درمورد همين قمار بزرگ است. اين داستان را نمي‌شود يك شاهكار به‌حساب آورد،‌ اما فرازهايي در ميانه‌ي كتاب هست كه بسيار تاثير گذار و عميقند.

اين آقای Jon Avnet را نمی‌شناسم. اما کيف فيلم را کردم. ريتم نفسگير و تند فيلم نشان می‌دهد اين آقا کارگردان خوبی است. نمی‌دانم انتخاب بازيگرانش کار کی بوده اما واقعا کارش درست بوده. فيلم‌نامه هم که به جای خود. همين؟ نه دقيقا. اين نوشته‌ی کوتاه بدون ادای احترام کامل و هميشگی به سرور سينما Al Pacino و اين خانم Leelee Sobieski و البته باقي بازيگران چيزی کم داشت. از ديدنش پشيمان نمی‌شويد. يک نکته‌ی ديگر؛ محصول 2007 است اين فيلم.

ولادیمیر پراپ، ترجمه‌ی فریدون بدره‌ای، انتشارات توس 

آخرین آلبوم شهرام ناظری با عنوان "مولویه" کاری زیبا اما کوتاه است. موسیقی آن را حافظ ناظری و توسط گروه مولوی، به مناسبت سال مولانا جلال الدین بلخی اجرا شده است. این آلبوم "شور رومی" (مولویه) در دسامبر 2007 از سوی باستن گلوب و لس آنجلس تایمز به عنوان یکی از 5 آلبوم انتخابی سال موسیقی معرفی گردید.